پرگار بهرام

روزی بود زیبا، دل سیری تخته نرد برده بودم از او که دوستش دارم. پوستش را کنده بودم. شب میهمان بودم. ساعت یک و نیم شب بر گشتم، با کیمبا و کیشا زدیم بیرون. آسمان امان نمی داد به سکوت. آنچنان پر ستاره بود که چاره ای نداشتم بجز اینکه بسرایم:

نه دب اکبر بود

تنها ستاره ای بود

که به نور چراغ قوه ام

روشن اش کرده بودم.

همه غم بود.

مثل زمین،

چراغ را خاموش کردم،

ستاره گم شد،

زمین گم شد،

و غم هم،

سیاهی بالاترین رنگ است.