پرگار بهرام

دیروز روز تولد تو بود. مبارک باد نود و دومین سالگرد تولدت. تو از آنهایی هستی که جهان بدون تو، حتما چیزی کم دارد. تو تاج درخشانی هستی بر تارک بشریت معاصر.

سازمان ملل هم دیروز را روز بین المللی نلسون ماندلا نام نهاد.

میتوان ساعت ها و روزها از بزرگی ات سخن گفت.

نشد که نام تو بیاید و هجوم شوق، چشمانم را نمناک نکند.

نامت بزرگ و جهان با تو زیبا.

کاش میشد همیشه بمانی.

مگر همین تو نبودی که وقتی دوستت مرد و می خواستی به خاکش بسپاری، در همان آغاز و پیش از آنکه بیلی به خاک پر شود، مرا به درون گور، بر روی تابوت پرتاب کردی تا او تنها نماند، چرا که او همیشه در اتاق کوچک تو  با من بازی می کرد.

حتی برای آخرین بار هم که شده، نبوسیدی ام.

و حالا من در اینجا تنها مانده ام ، با بوی تعفن و کابوس های سیاه.

راه‌ها بیگانه نیستند با صدایت

رد ابرها را بگیر و بیا

بگیر و بیا تا برسی به آنجایی که می‌بارند

من در آنجا تو را منتظرم

زیر خیس‌ترین درخت.

پریان و ستاره‌ها

از من

همیشه تو را می‌پرسند

چه بگویم‌شان؟

...

چرا نتوانستیم

بخشی از شب‌های دنیا را بدزدیم؟

هر کودکی در هر گوشه از دنیا، وقتی که به زمین میخورد و از درد ناله سر می دهد، فقط یک نام را صدا میزند:

چقدر کم هستند کتاب هایی که ما می خوانیمشان؛ و چقدر زیادند کتاب هایی که ما را می نویسند.

کلمه تب میکند، کلام به هذیان میرسد و از روییدن هر واژه نوری می تابد که هزار کهکشان در دلش آرمیده است. ما با باغ هامان آشتی میکنیم، در دروغ هامان غوطه میخوریم و خیالاتمان را پرواز می دهیم.

بگذار بر روی شن های ساحل کلام، در زیر تشعشع خورشید نگاه بیارامیم، "کلام" را میتواند شتۀ دروغ بزند، اما در "نگاه" معصومیتی ست که گناه نخستین گاز بر سیبِ ممنوع نیز نمیتواند آن را بیالاید.
شاید ذالک الکتاب، کتابی ست در منقبت زالزالک وحشی و توحش من.

از عجایب روزگار نیست که می شود اینگونه هم اندیشید:

اگر رژیم اسرائیل در منطقه خاور میانه با حضور خودش انگیزه یکپارچگی بین عرب ها و مسلمانان را فراهم نمیکرد، بر اساس سه فاکتور، میتوانست چه جنگ ها و کشت و کشتارهایی که در همین خاور میانه اتفاق بیافتد:

1- نفت

2- اختلافات فرقه ای

3- عقب ماندگی فرهنگی