"سهل انگاری در بکارگیری زبان" یکی از ویژگی های ما فارسی زبانان است. چنان این مقولۀ زبان را با دیگر چیزهای بی ربط بدان آغشته میکنیم که "زبان" را به زیر بار هزاران چیز نامربوط برده و متحمل فشار و زیان های فراوانش مینماییم. 

به زبان باید افزود، و داشته هایش را هم پاس داشت و نگهداشت. "اندکی" افزودن و بیش از آن افزوده ها، از آن کاستن، چنین سرنوشتی را پیش خواهد آورد که در حال حاضر زبان فارسی دارای کمتر از سیصد فعل ساده می باشد و این را مقایسه کنید با زبان فرانسه، که بیش از 6000 ازین دست افعال دارد.

پانزده سال پیش، در روزگارانی که حوصله و وقت، بیش از اکنون بود میخواستم جزوه ای درین باب حاضر کنم و توضیحاتی در باب هر یک ازین افعال بیاورم اما نشد.

این اواخر چشمم افتاد به این طرح واره و حیفم آمد که از میان برود. شاید دیگرانی حوصله و وقت بیشتری داشتند و بر روی آن کار کردند. 

این فایل بصورت ورد هست و از لینک زیر میتوان آن را دانلود نمود. اندکی طولانی ست و امکان دارد زمان دانلود کمی طول بکشد:

افعال زبان فارسی

روزگاری نه چندان دور، نه تنها گالیله، بلکه هر دانشمندی باید و به اجبار ثابت میکرد که دستاوردهای "علمی" اش نه تنها نافی دین نیست که حتی موافق آن است. در غیر اینصورت آن دستاورد علمی نمیتوانست خود را بر عموم عرضه دارد. شمشیر دین همیشه بالای سر "علم" ایستاده بود.

اما گردش روزگار، امروزه همانادیان گردن کلفت سابق را وادار کرده است که تلاش کنند تا اصول شان را "علمی" جلوه دهند وگرنه خریداری بر این متاع شان نخواهند یافت. بهمین دلیل امروزه با مباحثی مواجه می شویم مانند "اثبات علمی خدا" یا "نظر علم در مورد متافیزیک" و "بنیان های علمی کتب آسمانی" و امثالهم...

بزرگا خوش آمدی.                                                                                                                                              

خوشحالم که "آمنه" بخشود. او با بخشودنش به جهانِ تازه ای پای گذاشت. تصمیم گرفت که دستش را بخون نیالاید. علیرغم آنکه زمین و زمان دست به دست هم داده اند تا خشونت و بیرحمی و قساوت را در رگهای جامعه جاری کنند اما جامعه ما نیازمند آن است که فرهنگ "بخشایش" را در خود بپرورد. شّری بنام جمهوری اسلامی، چیزی نیست در پیش شّری بسیار بزرگتر و بیرحم تر بنام "خشونت ورزی". دستی که با خشونت آشنا می شود با انسانیت بیگانه می گردد.

پیشتر هم درین باره نوشته بودم که: http://pargar.persianblog.ir/post/370   

زیباتر از همیشه شده ای آمنه. ملتی بدین زیبایی ات خیره مانده اند.

"تن" پایه است، اما همه چیز "پایه" نیست. باید چیزی را بر این پایه بنا نهاد.
می توانی هر روز تازه شوی؟ می توانی هر شب تازه شوی؟
به تنت پشتبند دو بهار عادت میکنم، چیزی بمن بده ورای هر آنچه که عادت کردنی ست.