گاهی پیش میآید که آدمی میخواهد ببیند آیا میتواند دانستههایش را بر روی خودش بیآزماید یا نه؟!
و من در ماهی که گذشت میخواستم اندکی با موضوع "عادت" دست و پنجه نرم کنم.
اینکه رفتار ما تابعی از عاداتمان است، موضوعیست روشن و آشکار. اما این قضیه نه تنها نشانی از دستبستگی ما در برابر آن ندارد بلکه برعکس: ما میتوانیم با استفاده از این مکانیزم که رفتارهامان تحت سیطره عاداتمان است، عاداتمان را بگونهای سازمان بدهیم که سرمنشاء "رفتار" مورد نظرمان بشود.
اینکه ما میتوانیم با تکرار یک رفتار بطور روزانه، خودمان را بدان رفتار "عادت" بدهیم یعنی چیرگی خردمندی بر رفتارهای بیحساب و کتاب کاهلانه.
هر رفتاری بنا به اینکه تا چه حدی بغرنج است و جایگاهش در روان و ذهن ما تا چه میزان عمیق یا سطحیست، میتواند برای تبدیل به "عادت" شدنش زمان ببرد.
برخی از کارها را کافیست که ده روز مستمر و روزانه انجام داد و برخیها را بیست روز، تا به "عادتمان" تبدیل شوند.
سی روز بطور مستمر کاری که بسیار از انجامش میگریختم را انجام دادم و حالا میبینم که حتی بطوری عجیب بدان موضوع "راغب" هم شدهام.
میتوان عادت ها را تغییر داد. چیزهایی که مناسب نیست را از لیست عادات حذف کرد و چیزهایی که لازم داریم را بر آن افزود. شناخت این مکانیزم قدرت و موهبتی ست که حتما و باید از آن استفاده کرد. "ساختن خودمان"، چیزی بجز استفاده ازین مکانیزم ها نیست.
حتی حکومت ها با شناخت و استفاده از همین مکانیزم هاست که مردمان را به چیزی عادت می دهند و یا عادتی را از سرشان به در میکنند.
"تکرار" ریشۀ آفریدن یا حذف یک عادت است، از آن خوب استفاده کنیم.
اما بهر صورت، میخواستم مدت بیشتری در غار تنهاییام معتکف اسرار درونم باشم و از کار آنها بیشتر سر در بیاورم اما شور و شر دوستان مگر می گذارد؟
یکی لغز بار میکند دیگری با لطفش عرق شرم در میآورد. و در نهایت میبینی که این دوستیها بسیار فراتر است از آنکه بتوان با نام بیمعنی "روابط دنیای مجازی" نادیدهشان گرفت. این روابط همانقدر مجازیاند که خود حقیقتهای ما.
