پرگار بهرام

اگر مکانیزمی پیدا می‌شد برای اینکه تمام ارتش‌های جهان را در یک اتحادیه، زیر نظر و مسئولیت سازمان ملل قرار داد و با این ارتش‌ها این شرط گذاشته می‌شد که تابعیت ازین مرکز بین‌المللی‌ست که برای‌شان مجوز بدست آوردن اسلحه و مهمات و تکنولوژی‌های لازم می‌تواند باشد، که در صورت تمرد با تحریم جهانی مواجه خواهند شد، دو اتفاق خوب می افتاد اول اینکه دیکتاتورهایی مانند قذافی و اسد و خامنه‌ای نمیتوانستند ارتش‌های این کشورها را بجان مردم بیاندازند و در نتیجه مردم بدون پرداخت هزینه‌های سنگین می‌توانستند در سرنوشت سیاسی کشورشان دخالت کنند و دوم هم این می‌توانست باشد که دولت‌ها نمی‌توانستند با بهانه‌های واهی ارتش‌ها‌شان را بجان کشورهای مجاور بیاندازند و جنگ بپا کنند؛ و شاید درین صورت روند تشکیل یک ارتش بین‌المللی و در نتیجه روند اضمحلال ارتش‌های بومی آغاز می‌شد و هزینه نگهداری ارتش‌ها و ویرانی جنگ‌ها از روی دوش مردمان کشورها برمیخاست.