مُردیم درین فاصلۀ میان احساس و اندیشه.
احساس مان چیزی گفت و عقل مان چیزی دیگر.
وقتی عقل می گفت "چه گوارا" کارهایش "مورد" دارد، احساس ستایش اش میکرد.
"شنید اُکانر" در باره جنگ که میگوید،...
فقط اشک است که پاسخ اش را می دهد.
