در بستر طبیعت، نر و ماده تفاوتهای کیفی بسیاری با هم دارند، که عموماً سرمنشاء این تفاوتها، ترشح هورمونهای متفاوت است. این هورمونها برای سرگرمی ترشح نمیشوند بلکه هر کدام از آنها وظیفهای بس جدی بر عهده دارند و کارکرد مشخصی را سبب میگردند.
نکته جالب این است که، نه تنها ترشح هورمونها به کارکردهای ویژه میانجامد، بلکه "کارکردهای ویژه" نیز به ترشح هورمونهای متناسب منجر میشود، بطور مثال ورزش کردن سبب ترشح هورمون رشد میگردد.
این تفاوت در ترشح هورمونها و کارکردهای متفاوت، سبب تفاوت در اندامهای ما میگردد، که این نیز سرآغازی میشود برای تفاوت در روان و ذهن.
یعنی همه چیز دست به دست هم داده است که ما به روشنی تفاوت و رشد آن را در میان نر و مادههای اجتماعی که همین زنان و مردان هستند ببینیم.
بستر تاریخ شاهد گسترش این تفاوت است. تفاوت یک جفت شامپانزه نر و ماده، بسیار کمتر است از تفاوت یک جفت انسان نر و ماده. و تفاوت یک جفت زن و مرد دوران نئاندرتال، کمتر است از تفاوت زن و مردهای دوران رنسانس نسبت به هم. همچنان که میزان تفاوت میان زن و مردِ امروز با زن و مرد دوران رنسانس قابل مقایسه نیست.
اگر روند دگرگونی "انواع" را در سیر از سوی ساده به پیچیده در نظر بگیریم، تفاوت زنان و مردان، نه تنها کمتر نخواهد شد که حتی فزونی خواهد یافت.
این افزایش تفاوت،بر بستر "اجتماع" که کارکردهای تازهتری را برای هر دو جنس، تدارک دیده،شتاب بیشتری خواهد گرفت.
برخلاف آنچه در ظاهر بنظر میرسد که تفاوت در میان زن و مرد رو به کاهش است و این دو هر چه بیشتر ظاهرا به همدیگر شباهت پیدا میکنند، روند واقعی حکایت از آن دارد که این "تفاوتهاست" که رفته رفته رو به ازدیاد است. اما این پیچیدهتر شدن، قابلیت درک بیشتر از همدیگر را هم فراهم میسازد، یعنی در پناه درک عمیق تر، توانایی همزیستی و تفاهم در هر دو جنس بیشتر می شود و همین است که خیال میکنیم، تفاوتها کمتر شده و همسانیها فزونی گرفته است.
باید دریافت که "تفاوت" هم در میان افراد یک جنس رو بفزونیست و هم در میان کل دو جنس. یعنی مردان در گذشته بیشتر به هم شبیه بودند تا امروز و همینطور زنان. بهر حال این امر نه تنها مزاحم رفتن بسوی "تساوی حقوقی" نیست که بلکه با فراهم آوردن فرصتهای تازهتر برای رشد نوع "انسان"، یاریدهنده بدان است.
